Fokkerij & Gezondheid – praktijkervaring met Sophie
Eind april ontdekten wij bij Sophie plots een flinke bult, ter grootte van een tennisbal, op haar linker elleboog. Op het eerste gezicht schrik je daar toch van. Zeker bij een Berner denk je al snel aan iets ernstigs. Opvallend genoeg liep Sophie echter helemaal normaal. Geen kreupelheid, geen pijnreactie en ook verder gedroeg ze zich zoals altijd.
De dierenarts stelde vast dat het ging om een slijmbeursontsteking, ook wel een hygroom genoemd. De bult zat vol met helder vocht, zonder bloed, wat een geruststellend teken was. De hygroom is één keer met een drain leeg laten lopen en Sophie kreeg kort een drukverband. Daarbij gaf de dierenarts direct aan dat de bult waarschijnlijk weer snel vol zou lopen. Dat blijkt bij dit soort vochtophopingen heel gebruikelijk te zijn. Een hygroom betekent overigens niet direct dat er schade in het gewricht aanwezig is.
Na het bezoek aan de dierenarts ben ik hierover te rade gegaan bij een ervaren fokker, Arie Kortleve. Ik had dit zelf niet eerder meegemaakt, maar hij herkende het beeld direct. Arie vertelde dat een vergelijkbaar verschijnsel ook bij koeien voorkomt, vooral na de winterperiode wanneer dieren veel op harde ondergrond hebben gelegen. In de landbouw worden zulke dieren soms “leggers” genoemd.
Wat we van Sophie leren
Dat verklaarde veel, omdat het precies aansloot bij wat wij thuis al langer bij Sophie zagen. Zij kan zich namelijk echt met een flinke “plof” op haar ellebogen laten vallen wanneer ze gaat liggen. Vooral op harde vloeren zoals tegels ontstaat dan veel druk op die ellebogen. Bij zware hondenrassen zoals de Berner Sennenhond lijkt dat extra belastend.
Wat is een hygroom?
Een hygroom ontstaat eigenlijk doordat het lichaam zichzelf probeert te beschermen. Door herhaalde druk of stoten op dezelfde plek vormt zich een met vocht gevulde slijmbeurs, als een soort natuurlijk stootkussentje. Het ziet er vaak indrukwekkender uit dan het voor de hond daadwerkelijk is.

Verrassend advies
Wat ik zelf interessant vond om te horen, is dat een ervaren fokker adviseert om hier juist niet te veel aan te doen, zolang de hond geen pijn heeft en de huid rustig blijft. Elke keer opnieuw leegzuigen geeft namelijk opnieuw irritatie en vergroot ook het risico op infectie. Om infecties te voorkomen worden daarna vaak antibiotica ingezet, terwijl we daar bij Berners liever terughoudend mee omgaan. Het lichaam heeft vaak tijd nodig om zo’n slijmbeurs zelf weer tot rust te brengen. Dat kan gerust 4-6 maanden duren.
Hoe bulten voorkomen of signaleren
De belangrijkste aanpak blijkt meestal verrassend simpel:
- zorgen voor zachte ligplaatsen;
- harde ondergronden zoveel mogelijk vermijden;
- goed observeren hoe een hond gaat liggen.
Sindsdien letten wij thuis beter op waar Sophie het liefst ligt en proberen we harde favoriete ligplekken aantrekkelijker te maken met vetbedden of kussens. Kleine aanpassingen kunnen soms veel verschil maken.
Voor mij was dit opnieuw een mooi voorbeeld hoe belangrijk dagelijkse observatie van gedrag is. Maar ook hoe waardevol de ervaring van fokkers kan zijn. Bel daarom gerust eens een ervaren fokker wanneer je ergens tegenaan loopt en vertrouw niet alleen blind op één advies. Juist daarin zit ook de kracht van een vereniging als de NBSV: kennis en praktijkervaring met elkaar delen, zodat we van elkaar kunnen blijven leren.

Advies nodig?
Gebruik de kennis binnen de vereniging. Een dierenarts blijft belangrijk, maar de praktijkervaring van ervaren fokkers kan veel toevoegen. Spar daarom gerust met fokkers of andere leden wanneer u twijfelt of iets herkent.
De fokkerslijsten van de NBSV zijn er niet voor niets: zij maken ervaring en kennis bereikbaar. Een vereniging is er niet alleen voor regels en activiteiten, maar ook om kennis te delen en elkaar te helpen, in het belang van onze Berners.
Meer weten?
Mail ons op: gezondheid-nbsv@bernersennenhond.nl
Mark Kolster
Portefeuillehouder Fokkerij & Gezondheid


